Provita | Specjalistyczne metody fizjoterapeutyczne
  • Terapia Manualna Holistyczna

    Terapia Manualna Holistyczna dr. Andrzeja Rakowskiego jest dynamicznym systemem leczenia zaburzeń czynności narządu ruchu. Założenia teoretyczne, techniki badawcze i zabiegowe Terapii Manualnej Holistycznej pozwalają na efektywną pracę z objawem chorobowym dzięki wykorzystaniu odpowiedzi organizmu na zadawany bodziec leczniczy. Dlatego też terapia dolegliwości narządu ruchu prowadzona jest wielokierunkowo oraz uwzględnia rolę stresu w generowaniu objawów.

  • Terapia CranioSacralna Upledgera

    Terapia CranioSacralna Upledgera (znana również jako terapia czaszkowo-krzyżowa) to jedna z metod terapii manualnej. Cechą charakterystyczną tej terapii jest jej delikatność. Terapeuta pracuje w sposób nieinwazyjny, wykorzystując najczęściej nacisk o sile 5 gramów. Poprzez pracę z tkankami wpływa na tak zwany układ craniosacralny, odpowiedzialny za prawidłowy rozwój oraz funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego.

  • PNF

    PNF czyli Prioprioceptywne torowanie nerwowo – mięśniowe jest to amerykańska koncepcja fizjoterapii neuro-mięśniowej stworzona przez dra Hermana Kabata i jego asystentkę Margaret Knott w 1947r w Vallejo na terenie Kalifornii. Początkowo koncepcja ta była dedykowana pacjentom, cierpiącym na stwardnienie rozsiane (SM) i chorobę Heinego – Medina. Z biegiem czasu PNF ewoluował; można tę meodę zastosować u pacjentów z wieloma innymi schorzeniami narządu ruchu.

    Korzyści z leczenia metodą PNF to:

    • metoda jest przystępna dla pacjenta – opiera się na bezbolesnej pracy, wykorzystującej mocne atuty ciała i umiejętności chorego do ułatwiania ponownej nauki utraconych funkcji,
    • wysoki poziom edukacji – pacjent współuczestniczy w planowaniu terapii oraz otrzymuje ćwiczenia do samodzielnego wykonania w domu,
    • zabieg jest zintegrowany z diagnostyką, co zapewnia jego bezpieczeństwo,
    • możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji
    • duża efektywność terapii
    • skromne wymagania sprzętowe.

    Wskazania do wykonywania terapii metodą PNF:

    Neurologiczne:

    • choroby związane z utrzymaniem równowagi,
    • przebyte incydenty naczyniowe Ośrodkowego Układu Nerwowego (udary mózgu i przebyte krwotoki),
    • stwardnienie rozsiane (SM),
    • choroby powodujące zaburzenia w utrzymywaniu równowagi,
    • choroby, które powodują upośledzenie stereotypu chodu,
    • choroba Parkinsona.

     

    Ortopedyczne:

    • pacjenci po operacjach (zaburzenia funkcji mięśni, zaniki i niedobory masy oraz siły mięśniowej),
    • złamania i zwichnięcia,
    • uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: mięśni, ścięgien, więzadeł, torebek stawowych,
    • neuralgie nerwu trójdzielnego oraz twarzowego,
    • zaburzenia prawidłowej postawy – reedukacja posturalna,
    • leczenie stawów hypermobilnych – stabilizacje stawów kręgosłupa oraz kończyn,
    • bóle odcinka szyjnego, piersiowego oraz lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa,
    • zaburzenia propriocepcji (czucia głębokiego) jako następstwo urazu tkanek miękkich,
    • choroby mięśni szkieletowych (m.in. dystrofie, zaburzenia metaboliczne, zmiany zapalne),
    • zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, artykulacja).
  • Neurorehabilitacja

    Jestem sobie blokiem tekstu a edytuje się mnie narzędziami nade mną

  • Metoda Vojty

    METODA VOJTY
    Jest to neurofizjologicznie sterowany system torowania, mający na celu przywrócenie wrodzonych fizjologicznych wzorców ruchowych, które są zablokowane w swoim rozwoju przez wczesnodziecięce uszkodzenia mózgu lub zostały utracone na skutek urazów. Metoda ta zwana również uruchomieniem odruchów, jest stosowana głównie profilaktycznie i leczniczo w dziecięcych neurologicznych zaburzeniach ruchowych oraz ortopedycznych wadach postawy.

    Rehabilitacja metodą Vojty opiera się na zasadzie wywoływania odruchów: przez nacisk na określone punkty ciała wywołuje się takie odruchy, jakie występują w normalnym motorycznym rozwoju dziecka. Podczas terapii bezwzględnym warunkiem uzyskania prawidłowej reakcji ze strony centralnego układu nerwowego dziecka jest bezbolesność działania terapeuty oraz rodziców w trakcie stymulacji. Niezachowanie tej zasady spowoduje włączenie się receptorów bólu, czyli nocyceptorów. Spowoduje to uniemożliwienie dotarcia odpowiednich bodźców z receptorów czucia głębokiego (proprioreceptorów) do mózgu, a w konsekwencji nie zostaną wywołane pożądane reakcje.  Vojta wykorzystuje szczególnie dwa systemy torowania korygujące postawę: tzw. pełzanie odruchowe i obrót odruchowy.
    Reakcja, którą wywołujemy dzieje się poza wolą dziecka. Jednocześnie zostaje przyłożony odpowiedni opór. Dla dziecka jest to ciężka praca oraz odczucie dużego dyskomfortu wobec którego ma ono prawo wyrazić swoją dezaprobatę i niezadowolenie przez płacz.

    Wskazania:

    • zaburzenie ośrodkowej koordynacji nerwowej
    • asymetria ułożenia ciała
    • mózgowe porażenie dziecięce
    • kręcz szyi
    • okołoporodowe uszkodzenie splotu ramiennego
    • przepuklina oponowo-rdzeniowa
    • wodogłowie
    • wrodzone miopatie
    • artrogrypoza
    • zespół Down`a i inne zespoły wiotkie
    • opóźnienie rozwoju psychoruchowego
    • nieprawidłowości w obrębie stawów: dysplazja stawu biodrowego,
    • ograniczone odwodzenie w stawie biodrowym, stopa końsko-szpotawa
    • skolioza oraz inne nieprawidłowości w obrębie fizjologicznych krzywizn kręgosłupa
    • nabyte uszkodzenia mózgu
    • zespół poprzecznego uszkodzenia rdzenia
    • nabyte niedowłady obwodowe
    • miopatie
    • czynnościowe przykurcze w stawach
    • stwardnienie rozsiane
    • zespoły bólowe kręgosłupa (narządu ruchu)
    • inne czynnościowe zaburzenia lokomocji
    • Zespół Pradera-Williego (zespół Pradera-Labharta-Williego)

    Pierwsze objawy u dziecka, które mogą zaniepokoić rodziców to:

    • trudności z zasypianiem
    • zbyt mała ilość snu
    • problemy z karmieniem dziecka
    • zbyt częste/zbyt obfite ulewania
    • nadmierny spokój dziecka
    • brak zainteresowania twarzą rodzica, brak kontaktu wzrokowego, brak wodzenia wzrokiem za przedmiotami pod koniec 2 miesiąca życia
    • częsty uporczywy płacz, krzyk, zbyt nadmierne reakcję lękowe przy czynnościach codziennych: kąpiel, toaleta, zmiana pozycji
    • prężenia nóżek
    • „baletowe” ustawienie stóp
    • zaciskanie piąstek z kciukami schowanymi w dłoniach
    • drżenia kończyn
    • drżenia bródki
    • drgawki
    • bezdechy
    • asymetrie ułożeniowe
    • odginanie główki do tyłu „mostki”
    • nadmierny opór lub wiotkość mięśniowa
    • brak równowagi i niechęć w leżeniu na brzuchu po 3 miesiącu życia
    • obrót tylko przez jeden bok
    • cofanie łokci.

    Przeciwwskazania:

    ◆ ostre stany chorobowe połączone z gorączką lub stanem zapalnym
    ◆ stan po szczepieniach z użyciem szczepionek zawierających żywe drobnoustroje wg wskazań lekarza (z reguły przez 10 dni po szczepieniu)
    ◆ ogólne złe samopoczucie pacjenta
    ◆ łamliwość kości
    ◆ upośledzenie umysłowe
    ◆ autyzm
    ◆ choroby nowotworowe
    ◆ niektóre choroby mięśni i serca.

  • Terapia Skolioz Metodą FITS

    Empty section. Edit page to add content here.
  • Stabilizacja postawy ciała

    Empty section. Edit page to add content here.
  • Kinesiology Taping

    Kinesiology Taping ( KT ) – metoda terapeutyczna polegająca na oklejeniu plastrami kinesiology tape /k-active tape wybranych fragmentów ciała,wykorzystująca ich działanie sensoryczne. Podstawowym założeniem tej metody jest połączenie naturalnych mechanizmów samoleczenia organizmu z klasyczną fizjoterapią. Kinesiology Taping został opracowany i spopularyzowany na początku lat 70 ubiegłego wieku. Jego autorem jest japoński chiropraktyk dr Kenzo Kase.

    Kinesiology taping działa na organizm poprzez:
    – sensorykę;
    – wspomaganie pracy mięśni;
    – rozluźnianie zbyt mocno napiętych mięśni;
    – wspomaganie funkcji więzadeł, a poprzez to wspomaganie działania stawów;
    – wsparcie układu limfatycznego;
    – poprawę miejscowego krążenia;
    – poprawę układu powięzi;
    – wsparcie właściwego ustawienia części ciała;
    – działanie przeciwbólowe.

    W zależności od celu terapii stosowane są techniki:
    – mięśniowa;
    – powięziowa;
    – korekcyjna;
    – limfatyczna;
    – funkcjonalna.

    Każda aplikacja jest poprzedzona badaniem, oceną układu mięśniowo – powięziowego. Nie jest oparta na stosowaniu gotowych szablonów do poszczególnych schorzeń. Aplikacja taśmy na dany segment ciała może być wykonana za pomocą pojedynczej techniki lub kilku technik łączonych. Plastry są tak zaprojektowane, aby nie przeszkadzały w codziennym funkcjonowaniu. Wykonane są z wysokplastycznej bawełny niepowodującej odparzeń ani uczuleń, przepuszczają wodę i powietrze. Grubość i ciężar oraz rozciągliwość plastra podobna jest do właściwości skóry. W swej strukturze nie posiadają żadnych elementów farmakologicznych. Są wodoodporne, jednorazowa aplikacja utrzymuje się 3-5 dni max 7 dni. Bardzo dużą zaletą metody jest utrzymujący się efekt terapeutyczny przez 24 h na dobę.
    Korzystać z tej metody może prawie każdy, jest łagodną formą terapii znajdującą zastosowanie u dzieci, kobiet w ciąży, a także u osób w przypadku, których przeciwwskazana jest jakakolwiek inna forma rehabilitacji.

     

    Wskazania do kinesiology tapingu:

    • stany pourazowe narządu ruchu – KT wspomaga terapię pourazową, ma zastosowanie zarówno w przypadku świeżych jak i przewlekłych urazach;
    • stany zapalne, obrzęki, krwiaki podskórne ;
    • zespoły bólowe narządu ruchu, szczególnie dobre wyniki odnotowywane są przy zespołach bólowych kręgosłupa; łokieć tenisisty, golfisty, zespół bolesnego barku;
    • regeneracja powysiłkowa po intensywnym treningu;
    • niestabilność stawów;
    • ograniczona mobilność stawów;
    • korekcja wad postawy;
    • blizny i bliznowce.
  • Techniki tkanek miękkich

    Terapia tkanek miękkich – to metoda polegająca na diagnozowaniu i leczeniu tkanek skóry, podskórnych, powięzi, mięśni oraz struktur okołostawowych. Wykorzystuje ona określone techniki manualne mające na celu usunięcie napięć i dysfunkcji układu mięśniowo- powięziowego (mięśni, ścięgien, więzadeł i powięzi). Poprawia ukrwienie i elastyczność tkanek, umożliwia usunięcie restrykcji i tzw. „sklejeń” pomiędzy poszczególnymi ich warstwami. Poprzez rozluźnienie ,wydłużenie, zlikwidowanie zrostów oraz uwolnienie utrzymujących się nieprawidłowych wzorców napięć w tkankach, uzyskujemy przyspieszoną ich regenerację, co daje efekt przeciwbólowy.

    Bardzo często przyczyną bólu różnych części ciała jest tzw. dysbalans mięśniowo- powięziowy, który polega na zwiększonym napięciu i skróceniu jednych tkanek w stosunku do innych nadmiernie rozciągniętych. Zbiór różnych technik stosowanych w terapii tkanek miękkich, dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta, umożliwia uzyskanie dobrych rezultatów terapeutycznych i powrót do fizjologicznej równowagi mięśniowej.

     

    Techniki wykorzystywane w terapii:

    – Mięśniowo – Powięziowe Rozluźnianie;
    – Techniki Energizacji Mięśni;
    – Techniki Rozluźniania Pozycyjnego;
    – Aktywne Rozluźnianie;
    – Terapia Punktów Spustowych;
    – Masaż Tkanek Głębokich.

    Wstępem do terapii jest ocena stanu napięcia poszczególnych mięśni, ich wrażliwości, bolesności bądź asymetrii między dwiema stronami ciała. Metoda tkanek miękkich może być stosowana u osób w stanach ostrych jak i u osób z  bólem przewlekłym. Jest ona bezpieczna dla pacjentów w każdym wieku.

     

    Wskazania do terapii:

    – zespoły bólowe kręgosłupa;
    – napięciowe bóle głowy,migreny;
    – różnego rodzaju bóle żuchwy, pachwin, krocza;
    – zaburzenia napięcia mięśniowego,sztywność mięśni;
    – ograniczenia ruchomości stawów;
    – blizny, obrzęki;
    – po unieruchomieniu stawów (po urazach,operacjach);
    – choroby zwyrodnieniowej i reumatyczne w celu rozluźnienia mięśni i złagodzenia dolegliwości bólowych;
    – wady postawy: skoliozy,koślawość, szpotawość kolan,stóp.

  • Neuromobilizacja

    Neuromobilizacja to skuteczna metoda terapeutyczna,zaliczana do terapii manualnych, celem jej stosowania jest poprawa funkcjonowania układu nerwowego człowieka. Spełnia ona szereg ważnych zadań: bada oraz diagnozuje zaburzenia w układzie nerwowym,wpływa korzystnie na elastyczność i ukrwienie tkanki nerwowej, redukuje napięcia tkanek,wspomaga ich regenerację. Najbardziej znany typ neuromobilizacji to metoda Butlera. Australijski terapeuta stworzył technikę pozwalającą na diagnozowanie i likwidację zaburzeń przesuwalności tkanki nerwowej w odniesieniu do innych tkanek,co znacznie redukuje dolegliwości bólowe, dlatego też jest stosowana głównie w leczeniu bólu.
    Metoda Butlera polega na napinaniu i rozciąganiu danego nerwu ,tak aby przemieszczały się wewnętrzne i zewnętrzne jego struktury. Uzyskuje się to dzięki odpowiedniemu ustawieniu kątowemu stawów w okolicy których przebiega nerw. Aby doszło do maksymalnego napięcia danego nerwu, można dodatkowo zastosować trakcję lub ruch w danym stawie. Dobór i modyfikacja technik zależy od objawów, które występują w badaniu klinicznym u pacjenta.

    W zależności od części ciała i rodzaju schorzenia wyróżniamy następujące rodzaje terapii:

    – neuromobilizację nerwu kulszowego;
    – neuromobilizację nerwu łokciowego;
    – neuromobilizację nerwu promieniowego, strzałkowego.

     

    Neuromobilizacji poddają się:

    – nerwy obwodowe kończyn górnych i dolnych;
    – krótkie nerwy zaopatrujące poszczególne mięśnie;
    – zawartość kanału kręgowego;
    – nerwy czaszkowe i rdzeniowe;
    – sploty nerwowe;
    – nerwy zaopatrujące narządy wewnętrzne.

    W trakcie terapii pacjent może odczuwać ciepło rozchodzące się aż do palców, jest to zabieg przyjemny,relaksujący i bezbolesny.
    Wskazania do terapii:

    – dolegliwości bólowe (bóle piekące, tępe, stresowe, migreny);
    – zaburzenia mięśniowe (wzmożone napięcie,bolesne i nadmierne skurcze, bolesne przykurcze,zaniki mięśniowe);
    – dysfunkcje i dolegliwości narządów jamy brzusznej;
    – zaburzenia czucia (przeczulica, cierpnięcia, mrowienia);
    – zmniejszenie siły mięśniowej;
    – ograniczenia ruchomości w stawach;
    – zaburzenia propriocepcji;
    – brak równowagi psychofizycznej;
    – schorzenia takie jak: rwy,zespoły cieśni,łokieć tenisisty, bolesny bark,konflikt podbarkowy.